Το 4ο installment των κινηματογραφικών Επικίνδυνων Αποστολών έχει -και κλωτσάει- την ευκαιρία να είναι για την, ευλογημένη ψυχαγωγικά, σειρά ότι ήταν το Καζίνο Ρουαγιάλ (2006) για τον 007: Μια πιο κοτσονάτη και πιο συναισθηματική περιπέτεια μεγάλης δράσης. Αντ’ αυτού παίρνεις μοναχά μια coda, ένα φινάλε ανθολογίας, κατ’ ευθείαν από ένα άλλο είδος σινεμά, το ρομάντζο κλάσεως, είδος που, αφού ρωτάς, ο Κρουζ οφείλει να επιχειρήσει σύντομα. Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα: Ο Τομ είναι πια ένας έτοιμος γόης διαμετρήματος, ο χρόνος είναι ευγενέστατος μαζί του, αντικαθιστώντας την αγορίστικη λάμψη με ανδρική ωριμότητα.
Πίσω στο M.I.4…
Που αποφασίζει να μεταφέρει την άπταιστη συνταγή του από το (σχετικό) ρεαλισμό του τρίτου, στον κλασάτο τζεϊμσμποντισμό της περιόδου Μουρ (να ένα ευχάριστο throwback, που λέμε και στο χωριό), χωρίς φυσικά να ξεχνά στιγμή τον καταιγισμό, τα gadgets και, κάπου κάπου, τον καθαρό θόρυβο, που απαιτεί η πολυκινηματογραφική εποχή. Αλλά, το χιούμορ, τα κλεισίματα του ματιού, τα set pieces και το ψυχροπολεμικό μοτίβο, σε πάνε κάπου εκεί στο ’83, όταν ο μέγας Μουρ έφερνε το «παρεξηγημένο» Οκτάπουσι στις αίθουσες.
Στο καθαρογραμμένο, λοιπόν, Πρωτόκολλο: Φάντασμα, υπάρχει μια τρομερή σκηνή υψοφοβίας στο…καταλληλότερο κτίριο του κόσμου – με τον adrenaline junkie πρωταγωνιστή να κάνει ο ίδιος το stunt…! – μια ατμοσφαιρική είσοδος στο Κρεμλίνο – όχι τόσο καλή όσο αυτή στο Βατικανό του 3, αλλά πρέπει να το ξαναδώ – ένα οργιώδες κλωτσομπουνίδι σ’ ένα υπερδιαστημικό πάρκιν με διαρκώς μετακινούμενες ράμπες οχημάτων, μια περίεργα μουντής ατμοσφαιρικότητας καταδίωξη εν μέσω αμμοθύελλας κι ένα…ντε Παλμικό θρίλερ διαλόγων σε παράλληλο μοντάζ δύο ορόφων ξενοδοχείου. Η ευτυχία ολοκληρώνεται από τις διαρκείς αναφορές στα προηγούμενα – η αυτοαναφορικότητα είναι το must κάθε σοβαρού franchise – από την σινεφιλικότητα (ναι, ναι το Κόκκινο Μπαλόνι (1956) του Λαμορίς είναι το κόσμημα που θα βρείτε εδώ) αλλά και την ενίοτε καρτουνίστικη διάθεση (ελέω Pixar-ικού σκηνοθέτη…) που παιδιαρίζει χαριτωμένα εδώ κι εκεί.
Αυτές είναι οι Επικίνδυνες Αποστολές, αυτό είναι το στοίχημά τους, αυτή είναι και η προσδοκία που ικανοποιούν, αλάνθαστα, και τούτη τη φορά: Ένα joyride ανάμεσα στην παιδικότητά (γεροντισμοί αναζητώντες αληθοφάνεια δεν χωρούν στο ακροατήριο), τον ατρόμητο εφηβισμό του κατορθώματος και την καθαρή σινεφιλία του bigger than life Χόλιγουντ.
Κι αν μέσα σ’ όλο αυτό παρεισφρέεει και η μελαγχολία του μεγαλύτερου σταρ που (τον βλέπεις) σιγά σιγά αποτραβιέται (αυτή είναι η λιγότερο Κρουζοκεντρική Αποστολή), συζητώντας απ’ έξω απ’ έξω πως σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο «δεν υπάρχουμε επίσήμως για κανέναν» (όπως ακριβώς η IMF υπηρεσία), ε, γι’ αυτό μάλλον δεν μπορείς παρά να κατηγορήσεις τις άτιμες τις εποχές που αλλάζουν τόσο γρήγορα και χωρίς την άδειά σου.
Πίσω στο M.I.4…
Που αποφασίζει να μεταφέρει την άπταιστη συνταγή του από το (σχετικό) ρεαλισμό του τρίτου, στον κλασάτο τζεϊμσμποντισμό της περιόδου Μουρ (να ένα ευχάριστο throwback, που λέμε και στο χωριό), χωρίς φυσικά να ξεχνά στιγμή τον καταιγισμό, τα gadgets και, κάπου κάπου, τον καθαρό θόρυβο, που απαιτεί η πολυκινηματογραφική εποχή. Αλλά, το χιούμορ, τα κλεισίματα του ματιού, τα set pieces και το ψυχροπολεμικό μοτίβο, σε πάνε κάπου εκεί στο ’83, όταν ο μέγας Μουρ έφερνε το «παρεξηγημένο» Οκτάπουσι στις αίθουσες.
Στο καθαρογραμμένο, λοιπόν, Πρωτόκολλο: Φάντασμα, υπάρχει μια τρομερή σκηνή υψοφοβίας στο…καταλληλότερο κτίριο του κόσμου – με τον adrenaline junkie πρωταγωνιστή να κάνει ο ίδιος το stunt…! – μια ατμοσφαιρική είσοδος στο Κρεμλίνο – όχι τόσο καλή όσο αυτή στο Βατικανό του 3, αλλά πρέπει να το ξαναδώ – ένα οργιώδες κλωτσομπουνίδι σ’ ένα υπερδιαστημικό πάρκιν με διαρκώς μετακινούμενες ράμπες οχημάτων, μια περίεργα μουντής ατμοσφαιρικότητας καταδίωξη εν μέσω αμμοθύελλας κι ένα…ντε Παλμικό θρίλερ διαλόγων σε παράλληλο μοντάζ δύο ορόφων ξενοδοχείου. Η ευτυχία ολοκληρώνεται από τις διαρκείς αναφορές στα προηγούμενα – η αυτοαναφορικότητα είναι το must κάθε σοβαρού franchise – από την σινεφιλικότητα (ναι, ναι το Κόκκινο Μπαλόνι (1956) του Λαμορίς είναι το κόσμημα που θα βρείτε εδώ) αλλά και την ενίοτε καρτουνίστικη διάθεση (ελέω Pixar-ικού σκηνοθέτη…) που παιδιαρίζει χαριτωμένα εδώ κι εκεί.
Αυτές είναι οι Επικίνδυνες Αποστολές, αυτό είναι το στοίχημά τους, αυτή είναι και η προσδοκία που ικανοποιούν, αλάνθαστα, και τούτη τη φορά: Ένα joyride ανάμεσα στην παιδικότητά (γεροντισμοί αναζητώντες αληθοφάνεια δεν χωρούν στο ακροατήριο), τον ατρόμητο εφηβισμό του κατορθώματος και την καθαρή σινεφιλία του bigger than life Χόλιγουντ.
Κι αν μέσα σ’ όλο αυτό παρεισφρέεει και η μελαγχολία του μεγαλύτερου σταρ που (τον βλέπεις) σιγά σιγά αποτραβιέται (αυτή είναι η λιγότερο Κρουζοκεντρική Αποστολή), συζητώντας απ’ έξω απ’ έξω πως σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο «δεν υπάρχουμε επίσήμως για κανέναν» (όπως ακριβώς η IMF υπηρεσία), ε, γι’ αυτό μάλλον δεν μπορείς παρά να κατηγορήσεις τις άτιμες τις εποχές που αλλάζουν τόσο γρήγορα και χωρίς την άδειά σου.
Για το cinetime.gr
0 σχόλια:
Post a Comment