Έχουν περάσει περισσότερα από δεκαπένε χρόνια οπότε νομιμοποιούμαι: Η Πίξαρ ήρθε στον κινηματογραφικό κόσμο, όχι για να διηγηθεί καταπληκτικές ιστορίες, ούτε για να καινοτομήσει τεχνολογικά. Δεν ήρθε για να διαδεχθεί την μαγεία του θείου Γουόλτ Ντίσνεϊ, που εβδομήντα πέντε χρόνια πριν άλλαξε το σινεμά. Ούτε, τέλος, για να κάνει το στούντιο μερικά δισεκατομμύρια (σε όποιο νόμισμα) πλουσιότερο.
Ήρθε για να γίνει η δική μας αιώνια νεότητα.
Μ’ ένα αναντικατάστατο σερί αριστοτεχνημάτων, δεν συνθέτει απλά ένα αδιανόητο επίτευγμα για τα κινηματογραφικά μέτρα, είναι πια το μέτρο της δικής μας επαφής μ’ έναν αγαστό συγκερασμό περιπετειώδους παιδικότητας και ενήλικης χαράς. Τρία Toy Story, ενός WALL-E, ενός Ψάχνοντας τον Νέμο, ενός Ψηλά στον Ουρανό, και τόσων ακόμα, αργότερα, αυτοί οι άνθρωποι εκεί λειτουργούν σαν ανόθευτοι δημιουργοί, σαν απίστευτα πλάσματα υψηλών ταλέντων κι εκπληκτικής δημιουργικότητας, ανενόχλητοι, παράγουν απρόσκοπτα πολιτισμό, τροχοδρομούν την εποχή τους και δείχνουν πως η αγάπη και το μεράκι της «δουλειάς», μπορεί να συνδιαμορφώσει μια εχθρική, προς τα παραπάνω, εποχή.
Τα πρώτα Αυτοκίνητα (2006), μια ταινία που για πολλούς θα περνάει ντούκου το πόσο συγκινητική είναι για κάθε αγόρι (ίσως και για μερικά κορίτσια…) που ανθρωποποιούσε «τ΄αμάξια» από μικρό, ήταν ένα διαμάντι αναφορών, «έκλεψε» τα όνειρά μας και τα ‘κανε σενάριο, είχε και τον Πολ Νιούμαν σ’ έναν φωνητικό ρόλο-γάντι του, εραστή της αυτοκίνησης, ηθοποιού. Και ήταν και ο τελευταίος του ρόλος…
Το σίκουελ, είναι μάλλον η πρώτη… υπερστροφή της Πίξαρ. Αλλά αν το στραβοπάτημα είναι έτσι, τότε δε νομίζω κανένας σινεφίλ να έχει πρόβλημα να παρακολουθεί τέτοιες πλαγιολισθήσεις κάθε χρόνο.
Με τον Τζον Λάσετερ στο τιμόνι – όπως και στο πρώτο – τα Αυτοκίνητα αυτή τη φορά προσθέτουν στην πρωτότυπη συνταγή (αγενής λέξη, ομολογώ) μια κοσμοπολίτικη ‘60ς ατμόσφαιρα κατασκοπείας, ένα πλήθος αναφορών στο σινεμά του είδους, αλλά και κάμποσες για τους επίδοξους ερασιτέχνες ραλίστες, ενώ δεν λείπει και το, σύνηθες πια για την Πίξαρ, ντελίριο εικόνων, οπτικών γκαγκς και σπινταρισμένου μοντάζ ευρεσιτεχνικών πλάνων.
Εκείνο που στα παιδικά μου μάτια λείπει από το φρενήρες σίκουελ, είναι ο λεπτός συναισθηματισμός και το μετρημένο νοσταλγικό χιούμορ της πρώτης ταινίας.
Κι έτσι όμως…
Τα πρώτα Αυτοκίνητα (2006), μια ταινία που για πολλούς θα περνάει ντούκου το πόσο συγκινητική είναι για κάθε αγόρι (ίσως και για μερικά κορίτσια…) που ανθρωποποιούσε «τ΄αμάξια» από μικρό, ήταν ένα διαμάντι αναφορών, «έκλεψε» τα όνειρά μας και τα ‘κανε σενάριο, είχε και τον Πολ Νιούμαν σ’ έναν φωνητικό ρόλο-γάντι του, εραστή της αυτοκίνησης, ηθοποιού. Και ήταν και ο τελευταίος του ρόλος…
Το σίκουελ, είναι μάλλον η πρώτη… υπερστροφή της Πίξαρ. Αλλά αν το στραβοπάτημα είναι έτσι, τότε δε νομίζω κανένας σινεφίλ να έχει πρόβλημα να παρακολουθεί τέτοιες πλαγιολισθήσεις κάθε χρόνο.
Με τον Τζον Λάσετερ στο τιμόνι – όπως και στο πρώτο – τα Αυτοκίνητα αυτή τη φορά προσθέτουν στην πρωτότυπη συνταγή (αγενής λέξη, ομολογώ) μια κοσμοπολίτικη ‘60ς ατμόσφαιρα κατασκοπείας, ένα πλήθος αναφορών στο σινεμά του είδους, αλλά και κάμποσες για τους επίδοξους ερασιτέχνες ραλίστες, ενώ δεν λείπει και το, σύνηθες πια για την Πίξαρ, ντελίριο εικόνων, οπτικών γκαγκς και σπινταρισμένου μοντάζ ευρεσιτεχνικών πλάνων.
Εκείνο που στα παιδικά μου μάτια λείπει από το φρενήρες σίκουελ, είναι ο λεπτός συναισθηματισμός και το μετρημένο νοσταλγικό χιούμορ της πρώτης ταινίας.
Κι έτσι όμως…
Για το cinetime.gr
0 σχόλια:
Post a Comment